Lead: Praca średnio 331 godzin miesięcznie, dyżury po trzy doby z rzędu, jednoczesne obowiązki radnego, działacza partyjnego i członka Okręgowej Rady Lekarskiej – 28-letni lekarz Dawid Kacprzyk stał się symbolem systemowej patologii. Tymczasem z polskiego systemu ochrony zdrowia – wartego 250 miliardów złotych rocznie – wycieka 15-25 miliardów rocznie na subsydiowanie prywatnych praktyk lekarzy. Konsekwencje prawne dla zmęczonego lekarza są surowe – ale to tylko wierzchołek góry lodowej.

Lekarz-milioner w ogniu krytyki. Kim jest Dawid Kacprzyk?

Dawid Kacprzyk ma 28 lat, prawo do wykonywania zawodu uzyskał półtora roku temu i nie ma jeszcze specjalizacji. Mimo to został koordynatorem Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Warszawskim Szpitalu Południowym – placówce należącej do miasta. W 2025 roku wypracował 3976 godzin, co daje średnio 331 godzin miesięcznie. To oznacza 11 godzin dziennie, dzień w dzień, 365 dni w roku.

A to nie wszystko. Kacprzyk pracuje jednocześnie w trzech innych placówkach medycznych, jest radnym warszawskiej dzielnicy Ursus, do niedawna był szefem młodzieżówki wspierającej Koalicję Obywatelską, a od marca 2026 roku zasiada w Okręgowej Radzie Lekarskiej w Warszawie. Jak ujawniło Zero.pl, w dniach, w których według szpitalnych grafików miał dyżurować, bywał w telewizji, urzędach i na spotkaniach politycznych.

– Wychodzi na to, że ten lekarz właściwie w ogóle nie śpi – skomentowała Joanna Wicha z Nowej Lewicy. Stołeczni medycy chcą, by zrezygnował z funkcji w ORL. – Dawid Kacprzyk powinien zrezygnować z miejsca w Radzie albo przynajmniej zawiesić swoje członkostwo do czasu wyjaśnienia sprawy – mówi wprost dr Janusz Pachucki, endokrynolog i internista, który kandydował na prezesa ORL w Warszawie.

Skala problemu: Lekarze pracują po kilkadziesiąt godzin bez przerwy

Przypadek Kacprzyka nie jest odosobniony. To wierzchołek góry lodowej systemowego problemu. Najwyższa Izba Kontroli ustaliła, że w polskich szpitalach lekarze zatrudnieni na umowach cywilnoprawnych pracują nawet dwie doby bez przerw na odpoczynek. W szpitalu w Wołominie czterech lekarzy pełniło dyżury przez 52 godziny, a jeden – przez 66 godzin. W Wieluniu jeden lekarz pracował bez przerwy 73 godziny.

Z badania przeprowadzonego wśród 402 lekarzy wynika, że 2 proc. z nich pracuje 18 godzin na dobę każdego dnia – czyli 126 godzin tygodniowo. 10 proc. lekarzy pracuje ponad 10 godzin na dobę. Tylko co czwarty lekarz przyznaje, że pracuje 37 godzin i 55 minut tygodniowo – czyli tyle, ile wynosi etat.

Problem potęgują umowy cywilnoprawne. Przepisy ustawy o działalności leczniczej dotyczące wymaganych okresów odpoczynku i zasad pełnienia dyżurów ograniczają się bowiem do zatrudnionych na podstawie umowy o pracę. Lekarze na kontraktach – a takich jest coraz więcej – nie są objęci tymi regulacjami.

SEPSA SYSTEMU: 250 miliardów złotych rocznie i system, który zabija

Polska służba zdrowia znajduje się w stanie krytycznym, który w medycznej terminologii określilibyśmy jako sepsę systemową. Organizm jeszcze funkcjonuje, ale wszystkie jego narządy zaczynają równocześnie zawodzić, a toksyny niewydolności zatruwają cały system. Rocznie na ochronę zdrowia w Polsce wydajemy około 250 miliardów złotych – kwotę stanowiącą niemal 25% całego budżetu państwa. To równowartość budżetów kilku mniejszych ministerstw łącznie, suma zdolna zrewolucjonizować każdą dziedzinę życia publicznego.

A jednak w zamian otrzymujemy:

• Najdłuższe kolejki do specjalistów w UE – średni czas oczekiwania na konsultację kardiologiczną przekracza 16 tygodni, na ortopedyczną – 40 tygodni.
• Najmniej lekarzy i pielęgniarek na 1000 mieszkańców – odpowiednio 2,4 lekarza (średnia UE: 3,7) i 5 pielęgniarek (średnia UE: 8,5).
• Największą liczbę zgonów możliwych do uniknięcia (tzw. amenable mortality) – według OECD Polska ma jeden z najwyższych wskaźników w Europie.
• Rekordowe odejścia kadry medycznej – tylko w 2023 roku z systemu publicznego uciekło ponad 4 tysiące lekarzy.
• Zapaść szpitali powiatowych – 60% z nich jest zadłużonych, a 30% funkcjonuje tylko dzięki ciągłym pożyczkom i zaległościom.

Wielka, legalna patologia III RP – podwójne życie lekarzy

To temat tabu polskiej debaty publicznej, choć stanowi klucz do zrozumienia niewydolności systemu. W żadnym rozwiniętym kraju świata nie toleruje się sytuacji, w której lekarz jednocześnie pracuje w szpitalu publicznym, opłacanym z budżetu NFZ, i prowadzi prywatną praktykę, która bezpośrednio korzysta z kolejek generowanych w systemie publicznym.

Schemat jest powtarzalny i dobrze znany pacjentom:

• Lekarz w szpitalu publicznym informuje: „Termin na tomografię za 8 miesięcy, na konsultację za pół roku”.
• W następnym zdaniu sugeruje: „Ale w moim prywatnym gabinecie mogę to zrobić za tydzień”.
• Pacjent, często przestraszony, płaci z własnej kieszeni.
• Część diagnostyki wykonuje prywatnie, a kiedy choroba wymaga kosztownego leczenia szpitalnego – wraca „na NFZ”.

Skala zjawiska jest porażająca:

• 60-70% lekarzy specjalistów łączy pracę w systemie publicznym z prywatną praktyką.
• Średnio lekarz w szpitalu publicznym przepracowuje tam 1,5-2 dni w tygodniu, resztę czasu poświęcając na prywatną działalność.
• 30% pacjentów kierowanych z publicznego systemu do prywatnych gabinetów trafia do tego samego lekarza, który je wcześniej przyjmował „na NFZ”.

Ekonomiczne konsekwencje są katastrofalne: publiczny system płaci za utrzymanie pozycji lekarza (dyżury, dostęp do sprzętu, pacjentów), lekarz wykorzystuje tę pozycję do budowania prywatnej klienteli, kolejki w systemie publicznym rosną, co zwiększa popyt na usługi prywatne, a system publiczny traci najlepszych specjalistów. Ekonomiści szacują, że ten mechanizm kosztuje NFZ 15-25 miliardów złotych rocznie.

Porównanie z innymi systemami jest druzgocące:

• Wielka Brytania (NHS): Lekarz pracujący w NHS może prowadzić prywatną praktykę, ale nie z tej samej puli pacjentów i nie w tej samej placówce. Konflikt interesów jest prawnie zdefiniowany i surowo karany.
• Niemcy: Lekarz w szpitalu publicznym ma zakaz prowadzenia prywatnego gabinetu, który mógłby konkurować z usługami szpitala.
• Kanada: System oparty wyłącznie na publicznym ubezpieczeniu. Lekarze wybierają: albo pracują wyłącznie prywatnie, albo wyłącznie w systemie publicznym.
• Dania i Szwecja: Lekarze są de facto funkcjonariuszami publicznymi z zakazem prowadzenia praktyk konkurujących z systemem publicznym.

Zmęczony lekarz = śmiertelne zagrożenie dla pacjenta

Skutki przemęczenia lekarzy nie są hipotetyczne – zostały udowodnione naukowo. Prestiżowe czasopismo medyczne „The Lancet” opublikowało badania, z których wynika, że lekarz pracujący na 36-godzinnej zmianie popełnia 36 proc. więcej poważnych błędów medycznych w porównaniu z lekarzem pracującym krócej niż 16 godzin.

Jeszcze bardziej niepokojące dane dotyczą chirurgów. Doświadczony chirurg, który spał mniej niż 6 godzin, ma o 170 proc. większą szansę popełnienia poważnego błędu podczas zabiegu. Podczas powrotu do domu po długim dyżurze ryzyko spowodowania wypadku przez lekarza wzrasta o 168 proc.

Błędy diagnostyczne to jedna z najpoważniejszych konsekwencji przemęczenia. Zmęczony lekarz ma ograniczoną zdolność koncentracji, wolniej przetwarza informacje, ma trudności z podejmowaniem decyzji w sytuacjach kryzysowych. Może przeoczyć objawy, błędnie zinterpretować wyniki badań, pomylić leki lub dawki. W przypadku pacjenta na SOR-ze – gdzie decyzje zapadają w sekundach – każda sekunda opóźnienia lub błędna decyzja może oznaczać śmierć lub trwałe kalectwo.

W przypadku Kacprzyka dochodzi dodatkowy wymiar: w dni, w których według grafików miał dyżurować, bywał w telewizji i na spotkaniach politycznych. Jeśli potwierdzi się, że opuszczał dyżury lub zajmował się w ich trakcie inną działalnością, może to oznaczać nie tylko naruszenie umowy, ale także odpowiedzialność karną za narażenie pacjentów na niebezpieczeństwo.

Co grozi lekarzowi za błąd diagnostyczny spowodowany zmęczeniem?

Lekarz, który z powodu przemęczenia popełni błąd diagnostyczny, może ponieść odpowiedzialność na kilku płaszczyznach:

Odpowiedzialność karna – za błąd diagnostyczny prowadzący do narażenia życia lub zdrowia pacjenta grozi odpowiedzialność z art. 160 § 2 i 3 Kodeksu karnego. Lekarz może usłyszeć zarzut narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Grozi za to kara pozbawienia wolności.

Odpowiedzialność cywilna – pacjent lub jego rodzina mogą dochodzić odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie art. 415 Kodeksu cywilnego. Jeśli lekarz jest zatrudniony na umowę o pracę, odpowiedzialność cywilnoprawną ponosi przede wszystkim szpital. Jeśli jednak pracuje na umowę cywilnoprawną – jak Kacprzyk – odpowiedzialność może obciążać bezpośrednio jego.

Odpowiedzialność zawodowa – przed sądem lekarskim za naruszenie zasad etyki zawodowej i należytej staranności. Może grozić kara pieniężna, zawieszenie prawa wykonywania zawodu, a nawet pozbawienie prawa wykonywania zawodu.

Odpowiedzialność dyscyplinarna – jeśli lekarz jest zatrudniony w ramach stosunku pracy.

Co istotne: fakt zmęczenia nie jest okolicznością łagodzącą. Przeciwnie – może być uznany za dowód niedbalstwa. Lekarz ma obowiązek odmówić wykonywania czynności, jeśli jego stan psychofizyczny nie gwarantuje bezpieczeństwa pacjenta. Jeśli tego nie zrobi – i dojdzie do błędu – poniesie pełną odpowiedzialność.

Demograficzne trzęsienie ziemi – 3 miliony Ukraińców w systemie

To temat niewygodny politycznie, ale nieuwzględnienie go w analizie to intelektualne oszustwo. Od wybuchu wojny w Ukrainie do Polski przyjechało około 3 milionów obywateli Ukrainy, z czego większość pozostała na stałe. To zmiana fundamentalna dla systemu projektowanego dla 38 milionów osób.

Według analiz Instytutu Ekonomii Zdrowia:

• Bezpośredni koszt opieki zdrowotnej nad uchodźcami z Ukrainy wynosi 18-22 miliardy złotych rocznie.
• Koszty obejmują: POZ, leczenie szpitalne, diagnostykę, leki refundowane, opiekę nad przewlekle chorymi.
• Tylko część tych kosztów jest kompensowana z funduszy UE i pomocy międzynarodowej.
• Różnica 8-12 miliardów złotych rocznie obciąża bezpośrednio polski system.

Matematyka jest nieubłagana: system projektowany dla 38 mln osób obsługuje faktycznie 41 mln. Przy niezmienionym budżecie oznacza to spadek wydatków per capita o około 7%. W praktyce przekłada się to na wydłużenie kolejek o dodatkowe 15-25%, zmniejszenie dostępności do rzadkich procedur i leków oraz zwiększenie obciążenia już i tak przeciążonej kadry.

Co należy zmienić? 10 kroków do naprawy systemu

Autorzy analizy „Sepsa systemu” proponują konkretne rozwiązania, które mogłyby odwrócić katastrofalny trend:

1. Utworzenie Służby Medycznej RP – lekarz jako funkcjonariusz publiczny. Model analogiczny do Policji, Straży Pożarnej: stabilne zatrudnienie z pełnymi świadczeniami socjalnymi, ścieżka kariery z awansami i specjalizacjami, zakaz prowadzenia prywatnej praktyki w tej samej dziedzinie.

2. Czyste rozdzielenie sektorów: publiczny vs prywatny – bezwzględny zakaz łączenia, wybór: albo Służba Medyczna, albo praktyka prywatna. Kary: utrata prawa wykonywania zawodu za naruszenie.

3. Racjonalizacja sieci szpitali – likwidacja 50% szpitali powiatowych (pozostawienie ambulatoriów), utworzenie 10 centrów wysokospecjalistycznych na poziomie wojewódzkim.

4. Rewolucja w POZ – podwojenie finansowania POZ (z 5% do 10% budżetu), płatność kapitacyjna z bonusami za wyniki.

5. Cyfryzacja – centralna platforma EZU, karta e-pacjenta, system e-skierowań i e-recept.

6. Refundacja tylko dla tego, co działa – Agencja Oceny Technologii Medycznych z prawem veta, wymóg dowodów skuteczności przed refundacją.

7. Rozliczalność i transparentność – każda placówka publiczna ma obowiązek publikowania wskaźników śmiertelności, liczby powikłań i błędów medycznych, zadowolenia pacjentów.

8. Profilaktyka jako inwestycja – potrojenie wydatków na profilaktykę (do 10% budżetu), programy przesiewowe bez skierowania.

9. Nowy model finansowania – płatność za wyniki, nie za procedury. Budżety powierzone lekarzom rodzinnym na opiekę nad pacjentami, premie za dobre wyniki, kary za powikłania i błędy medyczne.

10. Edukacja i rozwój kadr – zwiększenie limitu miejsc na studiach medycznych o 50%, reforma specjalizacji, program przyciągania polskich lekarzy z zagranicy.

Koszty reformy i źródła finansowania

Koszty inwestycyjne (jednorazowe) to 47 mld zł, a koszty bieżące (roczne) to 38 mld zł. Źródła finansowania obejmują:

• Oszczędności z likwidacji drenażu do sektora prywatnego: 15-25 mld zł rocznie
• Oszczędności z racjonalizacji sieci szpitali: 5-8 mld zł rocznie
• Redukcja kosztów leczenia dzięki profilaktyce: 3-5 mld zł rocznie
• Efekty wzrostowe: 10-15 mld zł rocznie

Bilans: reforma zacznie się zwracać po 3-4 latach, a po 10 latach da oszczędności netto 20-30 mld zł rocznie.

Frequently Asked Questions

Q1: Co grozi lekarzowi za błąd diagnostyczny spowodowany zmęczeniem?
Lekarzowi grozi odpowiedzialność karna (art. 160 KK – narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia), cywilna (odszkodowanie dla pacjenta), zawodowa (przed sądem lekarskim) oraz dyscyplinarna. Zmęczenie nie jest okolicznością łagodzącą.

Q2: Czy lekarz może odmówić pracy, jeśli jest zmęczony?
Tak. Lekarz ma obowiązek odmówić wykonywania czynności, jeśli jego stan psychofizyczny nie gwarantuje bezpieczeństwa pacjenta. Jeśli tego nie zrobi i dojdzie do błędu, poniesie pełną odpowiedzialność.

Q3: Jaka jest skala problemu łączenia publicznej i prywatnej praktyki w Polsce?
60-70% lekarzy specjalistów łączy pracę w systemie publicznym z prywatną praktyką. Średnio lekarz w szpitalu publicznym przepracowuje tam 1,5-2 dni w tygodniu, resztę czasu poświęcając na prywatną działalność.

Q4: Ile kosztuje Polaków konflikt interesów w systemie ochrony zdrowia?
Ekonomiści szacują, że mechanizm łączenia publicznej pracy z prywatną praktyką kosztuje NFZ 15-25 miliardów złotych rocznie.

Editor’s Analysis – System, który zabija (nie tylko pacjentów)

1. Deep Reflections – Lekarz jako ofiara i sprawca systemowej patologii

Sprawa Dawida Kacprzyka odsłania dwa oblicza polskiego systemu ochrony zdrowia. Z jednej strony – lekarz jako ofiara systemu, który zmusza go do pracy po kilkadziesiąt godzin bez odpoczynku, bo inaczej nie jest w stanie utrzymać rodziny ani spłacić kredytów. Z drugiej – lekarz jako sprawca, który wykorzystuje publiczną pozycję do budowania prywatnego biznesu, generując kolejki i drenując budżet NFZ.

Polska służba zdrowia znajduje się w stanie sepsy systemowej. 250 miliardów złotych rocznie to kwota, która mogłaby stworzyć jeden z najlepszych systemów ochrony zdrowia w Europie. Zamiast tego mamy systemowy konflikt interesów, który legalizuje drenaż publicznych środków do prywatnych kieszeni, kolejki zabijające tysiące Polaków rocznie i emigrację kadr na skalę niespotykaną w innych zawodach.

2. Critical Analysis – Czego brakuje w oficjalnej narracji?

Debata publiczna koncentruje się na zarobkach Kacprzyka i jego politycznych powiązaniach. Tymczasem pomija się fundamentalne pytania: dlaczego system pozwala na pracę po 331 godzin miesięcznie? Dlaczego Ministerstwo Zdrowia nie reguluje czasu pracy lekarzy na umowach cywilnoprawnych? Dlaczego NIK od lat wskazuje nieprawidłowości, a nic się nie zmienia? Dlaczego tolerujemy system, w którym 60-70% lekarzy specjalistów łączy publiczną pracę z prywatną praktyką?

Pomija się też fakt, że Kacprzyk – jakkolwiek kontrowersyjny – jest produktem systemu, który wynagradza nadgodziny, a nie jakość, i który od trzydziestu lat toleruje patologiczne połączenie pracy w publicznej służbie zdrowia z prywatnymi biznesami medycznymi.

3. Cui Bono – Kto zyskuje na obecnym stanie rzeczy?

Na obecnym systemie zyskują przede wszystkim szpitale – zatrudniając lekarzy na umowach cywilnoprawnych, unikają kosztów związanych z limitami czasu pracy i odpoczynku. Zyskują lekarze – ci, którzy potrafią wykorzystać system do maksymalizacji dochodów, kosztem zdrowia własnego i pacjentów. Zyskują politycy – którzy mogą wskazywać na „skandaliczne zarobki” i odwracać uwagę od własnych zaniechań.

Kto traci? Pacjenci – którzy czekają w rekordowych kolejkach i umierają na choroby uleczalne w innych krajach. I sami lekarze – którzy wypalają się zawodowo, popełniają błędy, a potem ponoszą konsekwencje.

4. Distraction Analysis – Co jest maskowane przez aferę?

Afera wokół Kacprzyka maskuje trzy głębsze procesy. Po pierwsze: kryzys systemu ochrony zdrowia. Brak lekarzy, przeciążenie SOR-ów, niedofinansowanie, systemowy konflikt interesów – to prawdziwe problemy. Afera jest wygodnym wentylem bezpieczeństwa.

Po drugie: bezsilność samorządu lekarskiego. ORL, w której zasiada Kacprzyk, ma chronić pacjentów przed nieuczciwymi lekarzami. Tymczasem sama staje się areną politycznych gier. W żadnym rozwiniętym kraju świata nie toleruje się sytuacji, w której lekarz jednocześnie pracuje w systemie publicznym i prowadzi prywatną praktykę korzystającą z kolejek generowanych w systemie publicznym.

Po trzecie: hipokryzja polityczna. Ci sami politycy, którzy dziś oburzają się na zarobki Kacprzyka, przez lata tworzyli system, który takie zarobki umożliwia. I którzy – podobnie jak cała klasa polityczna – nie mają odwagi przeprowadzić reformy, która uderzyłaby w potężne lobby lekarskie.

5. Who Does This Not Serve? – Kogo ta sytuacja wyklucza?

W tej debacie wykluczeni są przede wszystkim pacjenci, którzy trafiają na SOR-y obsadzone przez przemęczonych lekarzy i czekają w kolejkach na specjalistów. Wykluczeni są lekarze, którzy pracują uczciwie, nie zarabiają milionów, a mimo to są zmęczeni i zestresowani. Wykluczeni są młodzi lekarze – którzy widząc, że system nagradza nie kompetencje, ale polityczne koneksje, tracą wiarę w sens swojej pracy. Wykluczone jest społeczeństwo, które płaci 250 miliardów złotych rocznie na system, który nie potrafi zapewnić bezpieczeństwa ani pacjentom, ani lekarzom.

Historyczne doświadczenia innych krajów pokazują, że reformy są możliwe. Dania, Kanada, Wielka Brytania – wszystkie przeszły przez bolesne procesy zmian, by dziś mieć systemy wydajne, sprawiedliwe i cieszące się zaufaniem obywateli. Koszt braku reformy jest nieporównywalnie wyższy niż koszt jej przeprowadzenia. Każdy rok zwłoki to tysiące zgonów, których można było uniknąć, miliardy złotych zmarnowane w patologicznym systemie i dalsza degradacja zaufania do państwa.

Polska ma jedną szansę na przeprowadzenie tej reformy. Wymaga ona odwagi politycznej, determinacji społecznej i woli wszystkich środowisk. Ale alternatywą jest dalsze dryfowanie w kierunku całkowitej niewydolności systemu, w którym zdrowie i życie znów staną się towarem luksusowym. Czas wybrać: rewolucja czy śmierć systemu.

Key Takeaways

• Praca 331 godzin miesięcznie to realne zagrożenie dla pacjentów – badania cytowane przez „The Lancet” wskazują, że lekarz na 36-godzinnej zmianie popełnia 36 proc. więcej poważnych błędów.
• Lekarzowi za błąd spowodowany zmęczeniem grozi odpowiedzialność karna, cywilna, zawodowa i dyscyplinarna – zmęczenie nie jest okolicznością łagodzącą.
• Polski system ochrony zdrowia to patologia, która kosztuje 250 mld zł rocznie i zabija pacjentów – najdłuższe kolejki w UE, najmniej personelu, największa liczba zgonów możliwych do uniknięcia.
• 60-70% lekarzy specjalistów łączy publiczną pracę z prywatną praktyką, drenując budżet NFZ o 15-25 mld zł rocznie.
• Polska potrzebuje rewolucji systemowej – utworzenia Służby Medycznej, czystego rozdzielenia sektorów, racjonalizacji sieci szpitali i nowego modelu finansowania.

─────────────────────────────────────────

Internal Links Used

1. Sepsa systemu: Jak 250 miliardów złotych rocznie wycieka z NFZ – sekcje „Sepsa systemu” i „Wielka, legalna patologia” – relevance: pełna diagnoza systemowych patologii i propozycje reform.
2. Odsetki od niemieckiego długu: 300 lat grabieży i niespłaconych roszczeń – sekcja „Editor’s Analysis” – relevance: kontekst systemowych zaniedbań państwa wobec obywateli.
3. Ustawa 447: Dlaczego ofiara nie może płacić za sprawcę? – sekcja „Cui Bono” – relevance: mechanizmy nacisku i systemowe patologie.

─────────────────────────────────────────

Sources

1. Ujawniamy, jak pracował 28-letni lekarz milioner. Sprawa Dawida Kacprzyka – Zero.pl, 15 czerwca 2026 – dokumentacja grafików i aktywności pozazawodowej Kacprzyka.
2. Lekarz-milioner zasiada w ORL. Oto co mówią o nim medycy – WP abcZdrowie, 16 czerwca 2026 – stanowisko środowiska medycznego i ORL.
3. 1,6 mln zł w rok dla lekarza bez specjalizacji. Będzie kontrola ratusza – Polsat News, 15 czerwca 2026 – zapowiedź kontroli i informacje o zatrudnieniu.
4. Sepsa systemu: Jak 250 miliardów złotych rocznie wycieka z NFZ – WawelDom, 9 grudnia 2025 – kompleksowa diagnoza systemowych patologii.
5. Zmęczony lekarz jest niebezpieczny – badania „The Lancet” – Prawo.pl, 2018 – dane o błędach medycznych spowodowanych zmęczeniem.
6. Czas pracy lekarzy na umowach cywilnoprawnych – stanowisko RPO i MZ – BIP RPO, 2024 – luki prawne i brak zmian.
7. Lekarze pracują zbyt długo – konieczne zmiany w przepisach – Podyplomie.pl, 2025 – wnioski NIK i przypadki ekstremalnych dyżurów.