Ekshumacje w Puźnikach: Dzieci, kobiety, starcy – ofiary bezbronne, mężowie na wojnie.

Artykuł PAP o ekshumacjach w Puźnikach potwierdza odnalezienie szczątków kilkorga dzieci, ale to tylko wierzchołek góry lodowej. W rzeczywistości masowe mordowanie dzieci, kobiet i starców było systemową praktyką UPA, a brak mężów (walczących na froncie lub wywiezionych na roboty) czynił polskie rodziny bezbronnymi. Poniżej rozwijamy kontekst historyczny, wskazując inne miejsca zbrodni i ich ofiary.

---

Puźniki 1945: Mord na bezbronnych

Z doniesień PAP wynika, że w Puźnikach znaleziono szczątki kobiet, mężczyzn i dzieci. Warto podkreślić, że w 1945 r. większość polskich mężczyzn w tym regionie:

• Była wcielona do armii (np. walczyli w II Korpusie Andersa lub Ludowym Wojsku Polskim),
• Została wywieziona na roboty przymusowe do Niemiec,
• Zginęła wcześniej w masakrach 1943-44.

Ofiarami w Puźnikach były więc głównie:

• Kobiety – często gwałcone przed śmiercią (co potwierdzają relacje z innych wsi),
• Dzieci – od niemowląt po nastolatków, często zabijane przez roztrzaskanie główki o ścianę lub rzucenie w ogień,
• Starcy – niezdolni do ucieczki lub obrony.

To nie był odosobniony przypadek. Podobne scenariusze powtarzały się w dziesiątkach miejscowości.

---

Inne miejsca kaźni: Gdzie UPA mordowała dzieci i kobiety?

1. Wola Ostrowiecka (30.08.1943) – „Rzeź niewiniątek”

• Ofiary: 628 Polaków, w tym ok. 220 dzieci (wg raportów PCK).
• Metody zbrodni:
  • Dzieci wbijano na pale, rozrywano na pół lub wrzucano żywcem do studni.
  • Kobiety parcelowano siekierami, często po wcześniejszych gwałtach.
• Kontekst: We wsi nie było niemal żadnych mężczyzn – większość była na froncie lub w partyzantce.

2. Huta Pieniacka (28.02.1944) – Spalenie żywcem całej wsi

• Ofiary: 800–1000 Polaków, w tym setki dzieci.
• Metody zbrodni:
  • Spędzono ludzi do stodół i kościoła, podpalając budynki.
  • Uciekających rozstrzeliwano lub dobijano widłami.
• Relacja świadka (Janina Piotrowska):
  „Słyszałam, jak małe dziecko wołało: 'Mamusiu, nie pal się!’ – ale nikt nie mógł pomóc”.

3. Kisielin (11.07.1943) – Mord w kościele

• Ofiary: 90 osób, w tym 40 dzieci (zabitych podczas mszy).
• Metody zbrodni:
  • Granaty wrzucone do świątyni, a potem mordowanie rannych nożami.
  • Kilkoro dzieci przeżyło, ukryte pod zwłokami rodziców.

4. Ostrówki (30.08.1943) – Systemowa eksterminacja

• Ofiary: 476 Polaków, w tym 150 dzieci.
• Szczegóły:
  • Dzieci wiązano razem i podrzynano gardła „dla oszczędności kul”.
  • Kobiety w ciąży rozpruwano brzuchy (relacje o przybijaniu płodów do drzew).

---

Dlaczego dzieci i kobiety? Cel UPA

1. Zniszczenie biologiczne narodu – Mordowanie dzieci miało uniemożliwić odrodzenie się polskości na Wołyniu.
2. Terror psychologiczny – Bestialskie metody (np. wieszanie niemowląt na drzewach) miały zmusić Polaków do ucieczki.
3. Brak męskiej obrony – W 90% przypadków w mordowanych wsiach nie było dorosłych mężczyzn – byli na wojnie lub w obozach.

---

Czy Ukraina dziś to rozumie?

Wiceminister Nadżos mówi o „wspólnym raporcie”, ale:

• Czy raport wymieni zbrodnie na dzieciach jako ludobójstwo?
• Czy Ukraina przeprosi za heroizację UPA, której ofiarami były głównie kobiety i dzieci?
• Dlaczego w ukraińskich podręcznikach nadal pisze się, że UPA „walczyła z nazistami”, a nie o tym, że mordowała niemowlęta?

---

Podsumowanie: Prawda czy polityka?

Ekshumacje w Puźnikach to krok naprzód, ale:

1. Należy domagać się:
   • Pełnej listy ofiar z podziałem na wiek i płeć (np. ile dzieci zginęło w Puźnikach?).
   • Uznania zbrodni na dzieciach za część ludobójstwa (nie „tragicznych wydarzeń”).
2. Pamiętać o innych miejscach – Huta Pieniacka, Kisielin i Wola Ostrowiecka też czekają na sprawiedliwość.
3. Nie dać się uśpić retoryce „pojednania” – Prawdziwe pojednanie wymaga rozliczenia zbrodniarzy, a nie tylko ekshumacji.

Dzieci Wołynia zasługują na więcej niż wzmiankę w raporcie.

---

Źródła do weryfikacji:

• IPN, „Ludobójstwo na Kresach. Metody i skala zbrodni” (2023)
• Relacje świadków w książce „Krwawy Wołyń” (M. A. Koprowski)
• Dokumenty UPA (np. rozkaz Klaczkiwskiego z 1943 r.: „Usunąć wszystkich Polaków bez względu na wiek”).

Exhumations in Puzhnyky: Children, Women, Elderly – Defenseless Victims While Husbands Were at War. Extending to Other Sites of Massacres

The PAP article about exhumations in Puzhnyky confirms the discovery of remains of several children, but this is just the tip of the iceberg. In reality, the mass murder of children, women, and the elderly was a systematic practice of the UPA (Ukrainian Insurgent Army), while the absence of husbands (fighting at the front or sent to forced labor) left Polish families defenseless. Below, we expand on the historical context, pointing to other massacre sites and their victims.

Puzhnyky 1945: Slaughter of the Defenseless

According to PAP reports, the remains of women, men, and children were found in Puzhnyky. It is important to note that in 1945, most Polish men in the region:

• Were conscripted into the army (e.g., fighting in Anders’ Army or the Polish People’s Army),
• Had been deported to forced labor in Germany,
• Had already perished in the massacres of 1943-44.

Thus, the victims in Puzhnyky were primarily:

• Women – often raped before being killed (as confirmed by testimonies from other villages),
• Children – from infants to teenagers, often murdered by having their heads smashed against walls or being thrown into fires,
• The elderly – unable to flee or defend themselves.

This was not an isolated incident. Similar scenarios played out in dozens of other locations.

Other Massacre Sites: Where Did the UPA Murder Children and Women?

1. Wola Ostrowiecka (August 30, 1943) – „Massacre of the Innocents”

• Victims: 628 Poles, including around 220 children (according to Polish Red Cross reports).
• Methods of killing:
  • Children were impaled on stakes, torn in half, or thrown alive into wells.
  • Women were hacked to death with axes, often after being raped.
• Context: There were almost no men left in the village—most were at the front or in partisan units.

2. Huta Pieniacka (February 28, 1944) – Burning an Entire Village Alive

• Victims: 800–1,000 Poles, including hundreds of children.
• Methods of killing:
  • Villagers were herded into barns and the church before being set on fire.
  • Those trying to escape were shot or stabbed with pitchforks.
• Eyewitness account (Janina Piotrowska):
  „I heard a small child cry, 'Mommy, don’t burn!’—but no one could help.”

3. Kisielin (July 11, 1943) – Massacre in a Church

• Victims: 90 people, including 40 children (killed during Mass).
• Methods of killing:
  • Grenades were thrown into the church, followed by the stabbing of survivors.
  • A few children survived by hiding beneath their parents’ corpses.

4. Ostrówki (August 30, 1943) – Systematic Extermination

• Victims: 476 Poles, including 150 children.
• Details:
  • Children were tied together and had their throats slit „to save bullets.”
  • Pregnant women were disemboweled (reports mention fetuses nailed to trees).

Why Target Children and Women? The UPA’s Goal

1. Biological Destruction of the Nation – Killing children was meant to prevent the rebirth of Polish identity in Volhynia.
2. Psychological Terror – Brutal methods (e.g., hanging infants from trees) were used to force Poles to flee.
3. Lack of Male Defense – In 90% of cases, there were no adult men in the attacked villages—they were at war or in labor camps.

Does Ukraine Understand This Today?

Deputy Minister Nuzhnyi speaks of a „joint report,” but:

• Will the report classify crimes against children as genocide?
• Will Ukraine apologize for glorifying the UPA, whose victims were mostly women and children?
• Why do Ukrainian textbooks still claim the UPA „fought Nazis” while omitting the murder of infants?

Conclusion: Truth or Politics?

The exhumations in Puzhnyky are a step forward, but:

1. We must demand:
   • A full list of victims, categorized by age and gender (e.g., how many children died in Puzhnyky?).
   • Recognition of crimes against children as genocide (not just „tragic events”).
2. Remember other massacre sites – Huta Pieniacka, Kisielin, and Wola Ostrowiecka still await justice.
3. Do not be lulled by „reconciliation” rhetoric – True reconciliation requires holding perpetrators accountable, not just exhumations.

The children of Volhynia deserve more than a footnote in a report.

Sources for verification:

• Institute of National Remembrance (IPN), „Genocide in the Eastern Borderlands: Methods and Scale of Crimes” (2023)
• Eyewitness accounts in „Bloody Volhynia” (M. A. Koprowski)
• UPA documents (e.g., Dmytro Klyachkivsky’s 1943 order: „Eliminate all Poles, regardless of age”).